هدیه زندگی

پسرم سروش

امروز که این پستو دارم برات مینویسم دقیقا روزاییه که میرم خونه مامان جون و برای اسباب کشی کمکشون میکنم. مامان جونت داره به ما نزدیک تر میشه تو خونه جدید و این خیلی خوبه.

قبلش هم درگیر عوض کردن دکوراسیون خونه و چیدن وسایلت بودیم. بابا خیلی به مامان کمک کرد که اذیت نشه. خاله طیبه و مامان جون هم کلی کمک کردن. 

یه روزی هم مهمونی گرفتیم و عمه ها و خاله ها و زن دایی ها دور هم جمع شدن و وسایلتو دیدن.

تو این مدت اتفاقای بامزه ای هم افتاد. برای اولین بار سکسکه هاتو حس کردم و خیلی حس شیرینی بود. دل مامانی الان یه عالمه ترک خورده تا بتونه تو رو تو خودش جا کنه. هر وقت بابا حالتو میپرسه بهش میگم امروز 2 تا ترک جدید ساختی!

الان هم داری او تو برای خودت تکون تکون میخوری و کش و قوس میای.

اما همه اینا خوبه وقتی تو به دنیا بیای و خونواده قشنگ ما سه نفره بشه. 

راستش پارسال که میخواستیم با بابا تصمیم بگیریم یه نی نی تو زندگیمون بیاد هدفمون این بود که قشنگ ترین هدیه رو به یه انسان جدید تقدیم کنیم و اون هدیه زندگی بود.

تا اینکه تو اومدی و از یه قطره کوچولو توی دلم تبدیل شدی به یه آقا پسر 2-3 کیلویی. حالا فقط چند هفته مونده تا تو به خونه بیای و زندگیمون یه رنگ دیگه بگیره. منتظرت هستیم کوچولوی دوست داشتنی، سروش.